plac zabaw – historia od początku

Categories animacja, plac zabaw

Poprzednio wspominałam, że pierwszy plac zabaw powstał w Manchesterze w 1849 roku, czyli zainteresowanie dorosłych potrzebami dzieci ściślej można zaobserwować dopiero na początku XIX wieku. Wtedy to zostały podjęte pierwsze próby zorganizowania bezpiecznej przestrzeni dla bawiących się dzieci. Wcześniej dzieci dzieliły rozrywki z dorosłymi.  Oczywiście miały swoje zabawki, ale nigdy przedtem nie myślano, aby stworzyć miejsce wyłącznie do zabawy dla dzieci. Dawniej w zamożnych domach istniały nawet bawialnie, ale były pomieszczeniami do przyjmowania gości. Dziś wydaje mi się, że taką nazwę mogłoby właśnie nosić pomieszczenie do zabawy dla dzieci. Kiedy nie było jeszcze placów zabaw, dzieci spędzały czas przed domem na obejściu lub na ulicy, korzystały z uroków przyrody bawiąc się na łąkach i w pobliskich lasach. Dzieciństwo było traktowane jako etap przejściowy do dorosłości, a same dzieci traktowano raczej jak małych dorosłych. Dobrym przykładem jest obraz  niderlandzkiego malarza Pietera Bruegla „Zabawy dziecięce”. Przedstawia on bawiące się dzieci, które nie mają zabawek, a do zabawy wykorzystują różne przedmioty: kawałki drewna, kości, obręcze, beczki, czyli wszystko, co poniewiera się po podwórzach. W przyszłości chętnie opowiem Wam wiecej o tym obrazie 😉

Zabawy dziecięce, Pieter Bruegel (1560)

Niektóre ze sprzętów jakie znamy z placu zabaw jak na przykład równoważnia, były dawniej wynalazkiem służącym między innymi budownictwu. Popularna huśtawka służyła dzieciom już dużo wcześniej. Jednym z dowodów na to jest wytwór prekolumbijskiej kultury Veracruz (300-900 r. n.e.) – rzeźba przedstawiająca dwójkę dzieci na huśtawce. Figurki wykonane zostały z terakoty. Znaleziono je na stanowisku archeologicznym Remojadas. Znajdują się obecnie w zbiorach Muzeum Antropologicznego w Xalapa w Meksyku.

Fot. Maurice Marcellin/Xalapa Antrhopology Museum
Dwoje dzieci na huśtawce, fot. Maurice Marcellin/Xalapa Antrhopology Museum

miejsca do zabawy

Pod koniec XIX wieku place zabaw zakładano najczęściej w otoczeniu szkół i placówek oświatowych, czyli w miejscach, które skupiały wokół siebie najwięcej dziaci. Modne stało się organizowanie przestrzeni zabaw i rekreacji. Wraz z rozwojem przemysłu, a co za tym idzie rozwojem technologicznym, urządzanie takich miejsc stało się bardziej popularne i dostępne. Powszechnie obowiązujący wzorzec inspirowany był boiskami trenerskimi. W Europie pierwsze place zabaw były zamkniętymi, pozbawionymi zieleni przestrzeniami z asfaltową nawierzchnią, na której ustawiano stalowe urządzenia zabawowe. Tereny, które z założenia miały zapewnić dzieciom bezpieczeństwo podczas zabawy, stawały się miejscem częstych wypadków. To skłoniło projektantów i producentów urządzeń zabawowych do pracy w kierunku stworzenia uniwersalnych norm. Prowadzony do lat 70. XX wieku wyścig doprowadził do typizacji – niezależnie od szerokości geograficznej czy otaczającego krajobrazu, więc praktycznie każdy plac zabaw wyglądał tak samo.

Obecnie oprócz typowego, tradycyjnego placu zabaw mamy do wyboru jeszcze kilka ciekawych jego form, o których już wkrótce napiszę.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.